پاهايت را هر كجاي زمين كه بگذاري آن را به خاطر خواهد سپرد. جاهايي قدم بگذار كه وقتي فيلم تكرار گام‌هايت را گذاشتن از مكان رفته پشيمان نشوي.
دست‌هايت هر كاري كنند، هر چه را لمس كرده باشي در حافظه سرانگشتانت باقي خواهد ماند. خوشا به حال دست‌هايي كه حرمت نگه مي‌دارند، مي‌آفرينند و سجده مي‌كنند.
هميشه فكر مي‌كني تو با چشم‌هايت مي بيني در حالي كه آنچه را ديده‌اي از چشم‌هايت عكس يادگاري خواهد گرفت و روزي به تو يادآور خواهد شد كه كجا را ديده‌اي.
به شعور سلول‌هاي بدنت و به شعور طبيعت ايمان بياور و حواست به حرف زدنت باشد. گلي كه آن روز فكر كردي نمي‌شنود، تمام حرف‌هايت را به خاطر سپرد تا روزي بگويد كه آنجا تنها نبوده‌اي.
من از ضبط هميشگي تو حرف مي‌زنم. از اثري كه بر هر چيزي مي‌گذاري. آثاري كه هرگز از بين نمي‌روند.
ما با هر حركت و هر فكر در اين دنيا گوشه‌اي از شكل خود را براي آن دنيا نقاشي مي‌كنيم. كاش اين تصوير زيبا باشد طوري كه وقتي براي آخرين بار چشممان را مي‌بنديم دل زمين برايمان تنگ شود آن طور كه خاك كربلا هنوز به خون حسين(ع) مي‌بالد و دلتنگ اوست.